مطالعه جامعه شناختی شادی در نظريه‌ي رفتار جمعي و جنبش اجتماعي هربرت بلومر: نمونه، دانشجويان واحد علوم و تحقيقات، 1387 دکتر حسین ابوالحسن تنهایی - مریم السادات حسینی فر مقاله حاضر با توجه به یکی از نیازهای بشر یعنی نیاز به شادمانی و سابقه کهن و عظیم کشورمان در برگزاری جشن ها و مراسم شادی، به مطالعه و بررسی رفتار جمعی شادی در ایران پرداخته است. بدین منظور شاخص های مؤثر بر رفتار جمعی شادی و جنبش های اجتماعی را در قالب نظریه رفتار جمعی و جنبش اجتماعي بلومر مورد وارسی قرار گرفته است. این پژوهش با روش تركيبي کمی و کیفی و رويكرد پيمايش و تحلیل کنش در موقعیت، انجام گرفته است. جمعيت مورد مطالعه، دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران سال 1387 بوده و نتایج نشان می دهند كه کنش شادی در اکثر دانشجویان از نوع کنش نانمادی است و رفتار جمعی آنان تابع سازوکارهای جماعت است. شاخص هایی نظیر حجم و حضور در جماعت شادی، رضایت از زندگی، عوامل بازدارنده، مفاهیم، تغییر عناصر غیر رسمی به رسمی بیشترین اثر را بر رفتار جمعی شادی و نوع آن می گذارند. مقدمه یکی از نیازهای بشر، نیاز به شادمانی و ابراز شادی است. به همين دليل در طول تاریخ، در هر فرهنگ و تمدنی، متناسب با سطح تحول فرهنگی هر جامعه، تلاش های گوناگونی در جهت فراهم آوردن انبساط خاطر و شادی انسان ها صورت گرفته است. پدیدآیی نمایش های کمدی یونان باستان، رم باستان و شخصیت های طنز و خنده آفرين مثل «حاجی فیروز»، «کوسه برنشین» یا «میر نوروزی» و از مناسبت های ملی، مراسم «چهارشنبه سوری»، «خرمن کوبی» و... در ایران باستان و در فرهنگ اسلامی به برگزاری اعیاد و جشن های مذهبی و تشویق به شادمانی به جای غم و عبوسی، نشان از اهمیت شادی کردن در زندگی بشر دارد. در میراث کهن ما ایرانیان، شادی، پدیده ای الهی محسوب می شد، به گونه ای که می گویند نخستین معجزه زرتشت خندیدن وی در هنگام تولد بوده است. پارسیان شادی را آفریده خداوند و اندوه و غم را آفریده اهریمن می دانستند. مردم ایران باستان حدود 60 روز از سال را جشن می گرفته اند و به ستایش می پرداخته اند. گذشتگان ما برای ارج نهادن به پیدایش انسان جشن بزرگ نوروز را با شکوهی بسیار برپا می کرده اند. ایرانیان سعی می کردند به هر بهانه ای روزگار را به شادی و شکرگزاری سپری کنند. برای دریافت متن کامل مقاله برروی نسخه pdf کلیک کنید. نسخه PDF